بررسی نظامی

"Забытая" война 1950-1953 годов

26
"Забытая" война 1950-1953 годов

В августе 1945 года Корейский полуостров был освобожден от японской оккупации. В северной части Кореи, в которую вступили советские войска, установился коммунистический режим во главе с Ким Ир Сеном. А на юге полуострова, где высадились войска США, пришел к власти Ли Сын Ман – один из лидеров антикоммунистического националистического движения. Таким образом, образовались два враждебных друг другу корейских государства. Однако Северная и Южная Кореи не оставляли мысль о воссоединении страны. Заручившись помощью своих главных покровителей — Москвы и Вашингтона — они готовились к решению проблемы вооружённым путём. 25 июня 1950 года на полуострове началась война. В течение двух месяцев северокорейские войска захватили почти всю Южную Корею с Сеулом. У южнокорейского правительства остался в руках только Пусанский плацдарм. Однако это стало только началом кровопролитной войны. На стороне южнокорейского режима выступила широкая коалиция стран во главе с Соединенными Штатами.

«Забытая война» 1950-1953 гг.

Эту войну называют «забытой». В нашем государстве до развала Советского Союза о ней вообще ничего не сообщали и не писали. Наши сограждане, которым довелось в этой войне принять участие в качестве летчиков, зенитчиков, военных советников и других специалистов, давали подписку о неразглашении. На Западе многие документы, касающиеся проблемы Корейской войны по-прежнему засекречены. Поэтому, объективной информации явно недостаточно, исследователи постоянно спорят о событиях той войны.

Есть несколько причин замалчивания проблем этой войны. Основная причина - война до сих пор не завершена. Заключено лишь перемирие, формально война продолжается. Периодически на границе Южной и Северной Кореи происходят вооружённые стычки, некоторые из них могут стать поводом к началу новой корейской войны. Мирный договор между Сеулом и Пхеньяном до сих пор не подписан. Граница между Южной Кореей и КНДР - одно из самых укрепленных мест на нашей планете, настоящий «пороховой погреб», угрожающий новой войной. А пока война не завершена окончательно, не может полностью отсутствовать определённая цензура. Обе стороны конфликта и их союзники вели информационную войну, озвучивая только выгодную им информацию, или трактуя факты в свою пользу. Ещё одна причина умолчания - это соотношение числа загубленных человеческих жизней и достигнутых политических и военных результатов. Корейская война, видимо, одна из самых жестоких и братоубийственных из когда-либо проходивших на планете. Настоящая гражданская бойня. Число жертв Корейской войны до сих пор точно неизвестно, разброс в цифрах огромный: можно встретить данные от 1 до 10 млн. погибших. Большинство источников сходятся на цифре в 3-4 млн. погибших, разрушении более 80 % промышленной и транспортной инфраструктуры обоих корейских государств. Результат войны - возвращение противоборствующих сторон на исходные позиции. Таким образом, были совершенно бессмысленно принесены в жертву молоху войны миллионы жизней, практически весь полуостров превращен в руины, единый народ разделён на две враждебные части. При этом никто за эти преступления не понёс никакого наказания. Поэтому, многие постарались просто «забыть» эту неприятную страницу داستان. Есть и ещё одна причина - война была чрезвычайно жестокой с обеих сторон. И южнокорейские, и северокорейские войска часто прибегали к пыткам и казням пленных, убивали раненых вражеских солдат. Американцы имели приказ стрелять на поражение во всех людей, приближающихся к их позициям на линии фронта (под беженцев могли замаскироваться северокорейские солдаты). Западные войска проводили стратегию уничтожения промышленного и людского потенциала страны, политику, которую Военно-воздушные силы США и Великобритании опробовали в войне против Третьего рейха и Японской империи. Производились авиаудары по ирригационным сооружениям, по дорогам с беженцами, по крестьянам, работающим в полях, массово применялся напалм и т. д. В Южной Корее без суда и следствия были уничтожены десятки тысяч людей по обвинению в симпатиях к коммунизму. Такие преступления были массовым явлением.

Основные даты и события войны

5 июня 1950 - начало войны. Войска Северной Кореи начали военную операцию против Южной Кореи. Советский Союз оказал помощь в разработке наступательной операции. Её план был утвержден в Москве. Иосиф Сталин долго не давал согласия на начало операции, обращая внимание на недостаточную боевую подготовку и вооружение северокорейской армии. К тому же была опасность прямого конфликта СССР с США. Однако, в конце концов советский вождь все-таки дал добро на начало операции.

27 июня 1950 - Совбез ООН принимает резолюцию, которая одобряла использование американских сил ООН на Корейском полуострове, а также рекомендовала добровольно поддержать эти действия государствами - членами ООН в соответствии со ст. 106 Устава ООН. Союз не мог наложить запрет на эту резолюцию, т. к. отсутствовал в СБ, начиная с января 1950 года в знак протеста против представления китайского государства в ООН гоминдановским режимом. Резолюция была принята практически единогласно, воздержалась только Югославия. В результате участие американцев в военных действиях стало вполне легитимным. Наиболее мощный контингент выставили США - от 302 до 480 тыс. человек (для сравнения – южнокорейцев воевало до 600 тыс. человек) и Великобритания – до 63 тыс. солдат. Кроме того, солдат предоставили Канада, Австралия, Новая Зеландия, Филиппины, Турция, Нидерланды, Бельгия, Греция, Франция, Таиланд и другие государства.

28 июня - северокорейские войска захватили Сеул. Столица Южной Кореи за три года войны 4 раза переходила из рук в руки и была обращена в руины. Руководство КНДР рассчитывало, что падение Сеула станет концом войны, но южнокорейское правительство успело эвакуироваться.

15 сентября. Высадка десантного корпуса ООН в Инчхоне, начало контрнаступления войск Южной Кореи и союзников. К этому моменту вооружённые силы Южной Кореи и сил ООН контролировали лишь небольшой участок полуострова около города Пусан (Пусанский плацдарм). Пусан удалось удержать, накопить силы для контрнаступления, начав его одновременно с высадкой десанта в Инчхоне. Большую роль сыграла американская هواپیمایی – США в этот момент полностью господствовали в воздухе. К тому же армия Северной Кореи была измотана, утратив наступательные возможности.

5 сентября - силами ООН взят Сеул. 2 октября 1950 года - премьер-министр КНР Чжоу Эньлай предупредил, что если войска ООН (за исключением южнокорейских) перейдут через 38-ю параллель, то китайские добровольцы вступят в войну на стороне Северной Кореи. 7 октября 1950 г.– американские и английские части начали наступать на север полуострова.

16 октября 1950 г.- первые китайские подразделения («добровольцы») вступили на территорию полуострова. Всего на стороне Северной Кореи воевало 700-800 тыс. китайских «добровольцев». 20 октября 1950 г.- Пхеньян пал под ударами войск ООН. В результате наступления войск Южной Кореи и ООН у северных корейцев и китайцев остался лишь небольшой плацдарм у самой границы с КНР.

26 ноября 1950 г. – началось контрнаступление северокорейских и китайских сил. 5 декабря 1950 г. - северокорейские и китайские войска отбили Пхеньян. Теперь маятник войны качнулся в другую сторону, отступление армии Южной Кореи и её союзников походило на бегство. 17 декабря 1950 г. – произошло первое боестолкновение советских и американских боевых самолётов: МИГ-15 и «Сейбра» F-86. 4 января 1951 года - войска КНДР и КНР захватили Сеул. В целом участие СССР было сравнительно небольшим (относительно Китая и США). На стороне Пхеньяна воевало до 26 тыс. советских военных специалистов.

21 февраля 1951 года - начало второго контрнаступления южнокорейских войск. 15 марта 1951 года – столица Южной Кореи отбита войсками южной коалиции во второй раз. 10 апреля 1951 года - отставка генерала Дугласа Макартура, командующим войсками назначен генерал-лейтенант Мэтью Риджуэй. Макартур был сторонником «жесткой линии»: настаивал на расширении военной операции на территорию Китая и даже на применении атомного بازوها. При этом он выражал свои идеи в СМИ, не уведомляя высшее руководство, в результате и был снят со своего поста.

К июню 1951 года война зашла в тупик. Несмотря на огромные потери, серьёзные разрушения, каждая из сторон сохраняла боеспособными ВС, имела армию численностью до миллиона человек. Несмотря на некоторый перевес в технических средствах, американцы и другие союзники Сеула не в состоянии были добиться коренного перелома в войне. Расширения войны на территорию Китая и СССР привело бы к началу новой мировой войны. Стало ясно, что достичь военной победы разумной ценой будет невозможно, поэтому необходимы переговоры о заключении перемирия.

8 июля 1951 года - начало первого раунда переговоров в Кэсоне. Во время переговоров война продолжалась, обе стороны несли значительные потери. 4 ноября 1952 года президентом Соединенных Штатов избран Дуайт Эйзенхауэр. 5 марта 1953 г. умер И.В.Сталин. Новое советское руководство решает завершить войну. 20 апреля 1953 г. стороны начали производить обмен военнопленными. 27 июля 1953 года - заключён договор о прекращении огня.

Предложение о прекращении огня, которое было принято ООН, внесла Индия. Южную коалицию представлял генерал Марк Кларк, т. к. представители Южной Кореи отказались подписать соглашение. Линия фронта остановилась в районе 38-й параллели, а вокруг неё была создана Демилитаризованная зона (ДМЗ). Эта зона прошла немного севернее от 38 параллели на востоке и немного южнее на западе. Мирный договор, который бы завершил войну, так и не был подписан.

Угроза применения атомного оружия. Это была первая война на Земле, которая началась при наличии ЯО у противоборствующих сторон - США и СССР. Особенно опасно было то, что к началу Корейской войны обе великие державы не имели равенства в ЯО. У Вашингтона было около 300 боезарядов, а у Москвы примерно 10. СССР провёл первое испытание ЯО только в 1949 году. Такое неравенство ядерных арсеналов создавало реальную опасность того, что американское военно-политическое руководство в критической ситуации использует ЯО. Некоторые американские генералы считали, что атомное оружие необходимо применить. Причём не только на территории Кореи, но и в Китае и против СССР. Надо отметить, и факт того, что у американского президента Гарри Трумэна (президент США в 1945 — 1953 гг.) в данном вопросе не было психологического барьера новизны. Именно Трумэн отдал приказ о ядерной бомбардировке японских городов Хиросимы и Нагасаки.

Возможность применения ЯО американской стороной была довольно высокой. Особенно во время поражений на фронте. Так, в октябре 1951 года, американскими ВС была проведена одобренная президентом Гарри Трумэном имитация ядерной бомбардировки, «учебный атомный удар» по позициям северокорейских войск. На объекты Северной Кореи в нескольких городах были сброшены муляжи настоящих ядерных бомб (операция «Порт Гудзон»). К счастью, у Вашингтона все-таки хватило разума, чтобы не начать третью, ядерную мировую войну. Видимо, у американцев было понимание того факта, что они ещё не способны нанести непоправимый ущерб военно-промышленному потенциалу СССР. А советские войска при таком сценарии могли оккупировать всю Европу.
Американский ликбез: Корейская война (США) 2011 год

نویسنده:
26 نظرات
اعلامیه

در کانال تلگرام ما مشترک شوید، به طور منظم اطلاعات اضافی در مورد عملیات ویژه در اوکراین، حجم زیادی از اطلاعات، فیلم ها، چیزی که در سایت قرار نمی گیرد: https://t.me/topwar_official

اطلاعات
خواننده گرامی، برای اظهار نظر در مورد یک نشریه، باید وارد شدن.
  1. AK-74-1
    AK-74-1 25 ژوئن 2012 09:53
    +1
    Интересно. Хотя я сам не интересовался корейской войной.
    1. بورکوون
      بورکوون 25 ژوئن 2012 19:41
      -2
      Кто кого напал первим?Как живут люди севера и юга Кореи сегодня?Ето очень интересно.
      1. خوما نیکسون
        خوما نیکسون 26 ژوئن 2012 00:46
        0
        Первым напал Север.Живут по-разному. КНДР - практически военный коммунизм, иностранная помощь горючим и продовольствием, шантаж угрозами массового создания ракетно-ядерного оружия. Считается, что пока это блеф. Южная Корея - индустриальный гигант: авто, электроника, судостроение, легкая промышленность. Самсунг,Эл-Джи, Хёндай, КИА - все и у нас продается и даже изготовляется на южнокорейскихзаводах.
      2. پیستون
        پیستون 26 ژوئن 2012 09:00
        +1
        По разному живут.
        Вот например боулинг в Пхеньяне



        Студентки



        کار می کنند




        А это деревня...

  2. دارت ویدر
    دارت ویدر 25 ژوئن 2012 10:17
    +1
    да - добрые дерьмократизаторы тогда наубивали и южнокорейцев немало - беженцев, и тем не менее - те им благодарны, как и япошки, на которых они протестили ЯО... - это-же как надо было подмазать руководство и население, что-б такое простить!?
    1. کیف
      کیف 25 ژوئن 2012 15:13
      -3
      نقل قول از: دارت ویدر
      а - добрые дерьмократизаторы тогда наубивали и южнокорейцев немало - беженцев, и тем не менее - те им благодарны, как и япошки, на которых они протестили ЯО... - это-же как надо было подмазать руководство и население, что-б такое простить!?

      Согласен товарищ!!! Янки своей дермократий и капитализмом забрали у южнокорейцев шанс жить в процветающей и миролюбивой СевКорее под руководством мудрых вождей. Но простой народ не проведешь и бегут толпы голодных южнокорейцев в северную, но власти скрывают этот факт...

      5 июня 1950 - начало войны. Войска Северной Кореи начали военную операцию против Южной Кореи. Советский Союз оказал помощь в разработке наступательной операции. Её план был утвержден в Москве. Иосиф Сталин долго не давал согласия на начало операции, обращая внимание на недостаточную боевую подготовку и вооружение северокорейской армии. К тому же была опасность прямого конфликта СССР с США. Однако, в конце концов советский вождь все-таки дал добро на начало операции.

      Опять клевета на СССР и фальсификация истории am
      НИКОГДА ни СССР, ни Сталин не развязывал захватнические войны!!!
      Найденная севкорейскими военными карта с планом нападения южнокорейцев با جدیت доказывает что именно Южная Корея настоящий агрессор!!!
  3. بازیلیو
    بازیلیو 25 ژوئن 2012 10:46
    +4
    Обе стороны хороши были. Северные начали, южные продолжили. И союзники их тоже "молодцы". СССР хотя бы действовало тактичнее. Хотя как не крути, в этом конфликте все "измазались". Кстати эта война первый наглядный пример "дееспособности и независимости" СБ ООН от США- все было законно, ага...
    1. گور
      گور 25 ژوئن 2012 22:18
      -3
      а южные должны были это проглотить.ещё может быть эти коммунистические режимы насаждались простым народом.и в той-же польше,венгрии,болгарии,румынии,гдр,югославии.насадило коммунистов именно ссср и все действия из ссср и заказывались.мне вот интересно когда тут говорят типа сша и европейцы шавки сша.вы уважаемые случайно не по себе судите?ссср и страны соцлагеря шавки ссср.только народ в соц странах был как-бы не при чём.да и про зомбирование по себе по ссср судите о других
  4. انچونشا
    انچونشا 25 ژوئن 2012 10:50
    +4
    История полна парадоксами... Японцы проглотили то,что США сбросили атомные бомбы на японские города и всецело поддерживают янки... Германия боготворит янки,хотя наибольший урон был нанесен в войне 1944-45 г.г. бомбежками США и мелкобритами Да и в настоящее время Грузия,люди которой себя мнят гордым народом, наплевали на свою гордость и живут во главе с Мишаней галстукоедом на подачки США... Элите плевать на все - была бы выгода сейчас. И гордость засунули себе в зад.
    1. vpm
      vpm 25 ژوئن 2012 12:20
      +2
      Японцы с немцами не столько кого-то боготворят, сколько находятся в режиме мягкой оккупации - на территории обоих до сих находятся американские военные базы. Это, с одной стороны позволяет отдать бремя собственной обороны в третьи руки, но с другой означает гораздо меньшую самостоятельность в принятии решений. Для поговорки "не хочешь кормить свою армию, будешь кормить чужую" лучшей иллюстрации не придумать. С другой стороны жизнь у них относительно комфортная - обе экономики будучи необремененными военными расходами в той же мере, что и при самостоятельной армии тратят ресурсы на другие вещи.
  5. رومن 3671
    رومن 3671 25 ژوئن 2012 13:01
    +4
    Восьмого февраля 1948 г. в Пхеньяне состоялся первый парад войск корейской Народной армии. Этот день принято считать официальным праздником рождения вооруженных сил КНДР. Тогда же был утвержден институт советских военных советников в Северной Корее, отобранных тогда из числа генералов и офицеров 25-й армии, освобождавшей страну от японцев в августе 1945 г. Вначале их было 470 человек, а к концу 1948 г. - 209. У многих советских военнослужащих имелся опыт Великой Отечественной. Но они не предполагали, что вскоре им придется принять участие в новой войне...



















    مقدمه

    8-10 апреля 1950 г. состоялся неофициальный визит в Москву главы правительства КНДР и Трудовой партии Кореи Ким Ир Сема и министра иностранных дел КНДР Пак Хен Ена, их сопровождал посол СССР в Пхеньяне Терентий Штыков. В ходе встреч со Сталиным северокорейские руководители изложили свой план объединения Кореи вооруженным путем. Советский лидер согласился с ним.

    К этому времени Советский Союз уже испытал 26 августа 1949 г. собственную атомную бомбу. Большая часть американских войск начиная с лета 1949 г. покинула Южную Корею. Кроме того, уверенность Москве придавали победы Мао Цзэдуна в Китае и Хо Ши Мина во Вьетнаме.



    Неустойчивая внутриполитическая обстановка сложилась и в самой Южной Корее. Сталин надеялся на легкую и скорую победу северян в течение 25-27 дней, в чем убеждал его Ким Ир Сен. Однако окончательное решение о начале наступления зависело от китайских коммунистов, от их согласия поддержать военные действия на Корейском полуострове. 14 мая 1950 г. Сталин поставил в известность Мао Цээдуна о готовящейся операции. Китайский вождь хотя и опасался прямого столкновения с Вашингтоном и втягивания КНР, а равно и СССР в третью мировую войну, тем не менее одобрил политику Северной Кореи, рассчитывая в случае успеха Ким Ир Сена нанести удар по позициям США на Дальнем Востоке и возглавить национально-освободительное движение народов колониальных и зависимых стран Юго-Восточной Азии.

    В соответствии с принятым решением Москва резко увеличила объем поставок вооружения и военной техники Пхеньяну. Только в 1950 г. Советский Союз передал КНДР ВВТ на сумму 871 млн. руб. - в 5,3 раза больше, чем в 1949 г., и практически столько же, сколько за 1951-1953 гг. Северная Корея получила советские самолеты, танки и САУ, гаубицы, пушки, минометы и противотанковые ружья, пулеметы, винтовки и пистолеты, автомобили, мотоциклы и боеприпасы, инженерное имущество, средства связи. Не позабыли даже о лошадях, повозках и упряжи.

    По данным американской разведки, уже с середины марта 1950 г. северокорейские власти под предлогом якобы готовившегося наступления со стороны Южной Кореи проводили эвакуацию мирного населения из зоны шириной до 5 км, примыкающей с севера к 38-й параллели. 8 июня 1950 г. на всех железных дорогах КНДР ввели чрезвычайное положение. Гражданам Северной Кореи, кроме ограниченного круга должностных лиц, запретили ездить поездами. С этого времени на юг страны шли только эшелоны с военнослужащими и боевой техникой. С помощью советских военных специалистов был подготовлен и в Москве утвержден план наступления северокорейских войск на юг полуострова. По воспоминаниям бывшего военного советника при академии КНА полковника в отставке Александра Николаева, советские офицеры приняли непосредственное участие в отработке предстоящих действий в дивизиях корейской Народной армии, в рекогносцировке местности и в скрытом сосредоточении частей КНА в районе 38-й параллели в период с 12 по 23 июня 1950 г.

    В результате войска Севера на тот период по линии соприкосновения превосходили южан: по пехоте - в 1,3, артиллерии - в 1,1, танкам и САУ - в 5,9, самолетам - 1,2 раза. Все подготовительные мероприятия были закончены к 24 июня. К 24 часам того же дня северокорейские дивизии вышли на исходное положение. Посол СССР в КНДР Штыков сообщил в Москву: "Агентура противника, вероятно, передислокацию войск обнаружила, но план и сроки начала действий войск удалось сохранить в секрете". Военнослужащим КНА был зачитан заранее заготовленный политический приказ министра национальной обороны КНДР Цой Ен Гена, где указывалось, что южнокорейская армия спровоцировала нападение, нарушив 38-ю параллель, и правительство КНДР приняло решение о переходе корейской Народной армии а контрнаступление. Это известие было воспринято с большим подъемом. На рассвете 25 июня 1950 г. в 4 часа 40 минут с позиций севернее 38-й параллели загрохотали артиллерийские орудия, сметая все на своем пути. Вслед за артподготовкой в атаку на южнокорейские позиции ринулись пехотные дивизии КНДР. Началась трехлетняя локальная война.

    چه کسی سودمند است؟

    Нет сомнения, что северяне, опираясь на поддержку СССР и Китая, практически лишь упредили южан в решении проблемы объединения Кореи с помощью оружия. Пока еще не опубликованы документы того времени, касающиеся военных планов Южной Кореи и США в отношении КНДР, но это рано или поздно произойдет. Однако косвенные доказательства на сей счет имеются. Корейская Народная армия при взятии Сеула летом 1950 г. захватила, например, оперативную карту масштабом 1:1000000, составленную в штабе южнокорейских сухопутных войск. Отпечатанная в 1945 г. в военной типографии США, она раскрывает суть предполагавшегося южнокорейской армией "похода на Север".

    Вместе с тем необходимо подчеркнуть, что в 1948-1950 гг. южнокорейцы неоднократно предпринимали диверсионно-разведывательные действия в районе 38-й параллели, имевшие своей целью "прощупать" систему охраны северокорейских погранчастей, дестабилизировать обстановку на границе, вызвать недовольство существующим режимом и панику среди местного населения. Так, по отечественным архивным документам, только с 1 января по 15 апреля 1949 г. со стороны южнокорейских войск было зафиксировано 37 нарушений демаркационной линии, причем 24 из них в период с 15 марта по 15 апреля. В последующем число провокаций увеличилось, а в июне-августе бои на границе с небольшими перерывами продолжались два месяца. Всего в 1949 г. батальоны и полки 1-й, 8-й и Столичной южнокорейских дивизий, специальные отряды "Хорим" и "Пэккор", а также полицейские подразделения совершили 2617 вооруженных вторжений за 38-ю параллель. В отдельных боевых эпизодах на стороне южан действовали американские солдаты и офицеры-инструкторы, а вместе с северянами - советские военнослужащие. Столкновения на границе не прекратились и летом 1950 г. 20 июня 1950 г. Штыков отправил в МИД СССР телеграмму из Пхеньяна, в которой сообщалось о том, что в 20.00 по московскому времени в КНДР перехватили приказ южнокорейского командования начать в 23.00 операцию против Севера. На следующий день Ким Ир Сен проинформировал Сталина о том, что Сеулу стали известны данные о предстоящей наступлении КНА. В этой связи он считал целесообразным развернуть боевые действия по всему фронту 25 июня.
  6. apro
    apro 25 ژوئن 2012 13:02
    +1
    Эта первая война за улучшение стратегического положения СССР .Проверка на зрелость корейского и китайского коммунистического движения ,у кождого свой взгляд на начало этой войны но на территории юга шла широкая партизанская война .общесто юга было расколото на сторонников Ли Сын Мана и коммунистического подполья и если-бы не вторжение амеров война бы закончилась на второй месяц.Фактически войну вели красный Китай и КНДР против США .Безусловно эта победа коммунистов при том соотношении сил при подавляющем техническом превосходстве амеров выстоять и не проиграть это победа..Предательство верхушки партноменклатуры предотвратило поражение амеров.Конечно сейчас сложилось по другому нетак планировали ИВСталин и Мао при сохранении социалестической системы и КНДР выглядела бы по другому но что есть то есть память о сопротивлении империализму будет жить долго . новые факты агресии не дадут забыть.Да эта война показала что родилась новая сверхдержава -КНР
  7. رومن 3671
    رومن 3671 25 ژوئن 2012 13:25
    +2
    "ЗА 38-Ю ПАРАЛЛЕЛЬ НЕ ХОДИТЬ"

    К началу войны в северокорейских вооруженных силах находилось только 148 советских офицеров, обладавших практическим опытом работы в армейском звене и знавших условия дальневосточного театра. По другую сторону 38-й параллели - в Южной Корее в то время было до 500 американских советников и инструкторов во главе с бригадным генералом Робертсом (по другим данным, до 900).

    Военные советники из СССР имелись при штабе главнокомандующего КНА Ким Ир Сена, штабе тыла, центральных, армейских управлениях в учебных заведениях, в различных, главным образом, тыловых, соединениях и частях. Ввиду нежелания Москвы предать огласке присутствие советских военнослужащих на территории Кореи, а тем более опасений по поводу их возможного пленения, действовал строгий запрет на пересечение ими 38-й параллели, на пребывание в сражающихся войсках. Исключение сделали всего один раз для группы офицеров и генералов во главе с генералом армии Матвеем Захаровым, выезжавших в августе 1950 г. на КП Ким Ир Сена в район Сеула.

    Советники носили гражданские костюмы и считались, по легенде, корреспондентами газеты "Правда". В различные периоды войны их численность колебалась от 128 до 164 человек. С середины 1952 г. в советнический аппарат при КНА ввели еще 8 должностей - военно-морских советников. Накануне подписания соглашения о перемирии, летом 1953 г., пo указанию Москвы все они покинули территорию Северной Кореи и вновь приехали в КНДР лишь 1 января 1954 г.

    Определенную помощь в подготовке к военным действиям в Корее китайским народным добровольцам и северокорейским бойцам, выводившимся на переформирование и yчебy в Маньчжурию, оказывали и наши советники при Народно-освободительной армии Китая. Их насчитывалось в годы войны от 1069 до 347 человек. Возглавляли советнический аппарат в КНР последовательно генерал-полковник авиации Степан Красовский (он же командующий Оперативной группой ВВС СА в КНР) и генерал-лейтенант Котов-Легоньков. Прямого участия в боевых действиях военные советники при НОАК также не принимали, хотя отдельные из них выезжали на территорию КНДР в штаб командующего китайскими добровольцами Пэн Дэ Хуая и КП Объединенной воздушной армии КНР и КНДР Лю Чженя.

    Кроме того, советские военные специалисты занимались в Северной Корее - преимущественно в начале войны - обслуживанием различных учреждений и объектов: 3 авиационных комендатур (в Пхеньяне, Сейсине и Канко) для обеспечения воздушной трассы Владивосток - Порт-Артур; Хейдзинского разведывательного пункта; станции "ВЧ" министерства госбезопасности в Пхеньяне, трансляционного пункта в Ранане; линии связи с посольством СССР; советских больниц; школы подготовки национальных военных кадров и Сейсинской военно-морской базы с портами Гензан и Расин (всего около 4300 человек). В дальнейшем они обучали корейских летчиков и техников, проходивших подготовку в Северо-Восточном Китае в летно-техническом училище в Яньцзи, и китайских добровольцев по различным военным специальностям в Мукденском военном округе.

    "СТАЛИНСКИЕ СОКОЛЫ" В НЕБЕ КИТАЯ

    К лету 1950 г. советские летчики уже имели некоторый боевой опыт, который был получен в воздушных боях с гоминдановской авиацией в небе над Шанхаем. Здесь на основании советско-китайских договоренностей действовала группировка советских войск ПВО под командованием генерал-лейтенанта Павла Батицкого. Она включала истребительную авиационную дивизию (на самолетах МиГ-15, Ла-11, Ту-2, Ил-10), зенитную артиллерийскую дивизию, зенитный прожекторный полк, авиационную транспортную группу (на самолетах Ли-2) и части обеспечения. Авиацией командовал Герой Советского Союза генерал-лейтенант авиации Слюсарев. За период боевых действий в шести воздушных боях советские летчики сбили 6 машин противника, не потеряв при этом ни одной своей. Всего гоминдановская авиация потеряла над Шанхаем с 20 февраля по 20 октября 1950 г.

    7 самолетов (2 - В-24, 2 - В-25, 2 -"Мустанга" и 1 - "Лайтнинг"). После этого вся система шанхайской ПВО была передана НOAK, а советские подразделения частично были возвращены на родину, а частично передислоцированы в Северо-Восточный Китай на границу с КНДР, где уже шла война и началось формирование 64-го истребительного авиационного корпуса (иак).

    Сталин всячески избегал прямого участия советских войск в боях, чтобы не дать повода американцам, возглавившим в Корее многонациональные вооруженные силы ООН (под ее флагом впервые объединились войска США, Южной Кореи, Великобритании, Франции, Канады, Австралии, Бельгии, Голландии, Люксембурга, Греции, Турции, Эфиопии, ЮАР, Таиланда, Филиппин, Японии, Новой Зеландии и Колумбии), обвинить СССР в причастности к провоцированию конфликта. Это могло повлечь за собой в конечном итоге новую мировую войну. Но когда войска США после высадки в Инчхоне нанесли тяжелое поражение северокорейцам и приблизились к границам Китая, одновременно наращивая воздушные бомбардировки не только КНДР, но и КНР (начиная с июля 1950 г.), Москва была вынуждена прийти на помощь своим союзникам.

    Первой в Маньчжурию из CCCР прибыла 151-я истребительная авиационная дивизия (иад) и уже с 1 сентября 1950 г. заступила на боевое дежурство, имея задачу одновременно с переучиванием на советские истребители МиГ-15 китайских летчиков "организовать во взаимодействии с зенитной артиллерией ПВО прикрытие войск 13-й армейской группы НОАК", дислоцированной у границ с КНДР. После согласования вопроса ввода в Северную Корею китайских народных добровольцев советский Генеральный штаб принял решение о формировании в Северо-Восточном Китае истребительного авиационного корпуса. Его основу с 27 ноября 1950 г. составили три дивизии: 28, 50 и 151-я. В них насчитывалось более 3 тыс. военнослужащих. Управление корпуса, командовать которым был назначен генерал-майор авиации Белов, размещалось в Мукдене.
  8. رومن 3671
    رومن 3671 25 ژوئن 2012 13:44
    +5
    «میگی» در برابر «صبر» و «سپر دژ»

    64 ژاکوب در خصومت ها از نوامبر 1950 تا ژوئیه 1953 شرکت کرد. ترکیب رزمی سپاه، که به دنبال بلوف، متوالی توسط سرلشکر هوانوردی (قهرمان اتحاد جماهیر شوروی از 10.10.1951/8/14) G. Lobov و Hero فرماندهی شد. از اتحاد جماهیر شوروی، ژنرال هوانوردی S. Slyusarev، دائمی نبود. این شامل دو یا سه IAD، یک یا سه IAP جداگانه شبانه، دو لشکر توپخانه ضد هوایی، یک هنگ نورافکن ضد هوایی، یک بخش فنی هوانوردی و سایر واحدهای پشتیبانی بود. تغییر واحدها و تشکیلات، به طور معمول، پس از 26-15 ماه از اقامت آنها در تئاتر عملیات صورت گرفت. میانگین کل پرسنل سپاه 11 هزار نفر بود. در ابتدا جنگنده های MiG-9، Yak-15 و La-11 در خدمت بودند. بعداً آنها با MiG-1 bis و La-1952 مدرن تر جایگزین شدند. به عنوان مثال، در 64 نوامبر 441، IAC 321 شامل 303 خلبان و 15 هواپیما (18 - MiG-11 bis و XNUMX-La-XNUMX) بود.

    خلبانان شوروی یونیفورم نظامی چینی پوشیده بودند، نام مستعار چینی داشتند و هواپیماهای آنها با علائم شناسایی نیروی هوایی کره شمالی مشخص شده بود. بر اساس فرودگاه های شمال شرق چین (موکدن، انشان، آندونگ، میاگو و داپو)، این سپاه ماموریت جنگی پوشش "از حملات هوایی دشمن از هوا: پل ها، گذرگاه ها، نیروگاه های برق آبی، فرودگاه ها و همچنین عقب را داشت. تاسیسات و ارتباطات نیروهای کره ای-چینی در کره شمالی به خط پیونگ یانگ-گنزان. در همان زمان، IAC 64 آماده بود تا با همکاری واحدهای هوانوردی چین، حملات احتمالی دشمن علیه مراکز اصلی اداری و صنعتی شمال شرق چین در جهت موکدن را دفع کند. بر این اساس و همچنین ملاحظات محرمانه، منطقه جنگی هوانوردی شوروی در کره شمالی نه تنها به موازی 37، بلکه به خط ساحلی نیز محدود شد. این امر طبق اعترافات خلبانان سپاه تا حد زیادی استفاده کامل از قابلیت های رزمی جنگنده های MiG-15 را در نبردهای هوایی دشوار کرده است. فضایی که ایاک 64 در آن فعالیت می کرد آمریکایی ها به «کوچه میگ» ملقب شدند. رک و پوست کنده از پرواز به اینجا می ترسیدند.

    در مراحل اولیه جنگ، زمانی که خلبانان شوروی عمدتاً با بمب افکن های آمریکایی از جمله سوپرقلعه های استراتژیک B-29 و هواپیماهای تهاجمی می جنگیدند، به دلیل تعداد کم و ناآمادگی هوانوردی کره شمالی و چین، آنها مجبور بودند فقط به آنها اتکا کنند. جرعه جرعه های خود و میگ های آنها. داده های عملکرد جنگنده

    به گفته کارشناسان خبره غربی، میگ-15 و میگ-15 بیس از ویژگی های مشابه هواپیماهای دشمن فراتر رفتند، به استثنای F-86 Sabers که در دسامبر 1950 در کره ظاهر شدند. با این حال، در مقایسه با آنها، میگ‌ها سرعت صعود، نسبت رانش به وزن و سقف بهتری داشتند، با این حال از نظر مانور و برد تا حدودی پایین‌تر بودند. حداکثر سرعت پرواز آنها تقریباً برابر بود.

    میگ 15 دارای تسلیحات قدرتمندی بود که از دو مورد تشکیل شده بود

    اسلحه 23 میلی متری و یک اسلحه 37 میلی متری. این مزیت ها بود که تک های شوروی به طرز ماهرانه ای در آسمان کره و چین استفاده کردند.

    طبق گزارشات فرماندهی IAC 64 به مسکو، خلبانان شوروی از نوامبر 1950 تا ژانویه 1952، 564 هواپیمای دشمن را سرنگون کردند و 34 نفر از همرزمان و 71 هواپیمای خود را از دست دادند. نسبت کلی تلفات شوروی به تلفات آمریکا 1:7,9 بود. در نتیجه این نبردها، 16 خلبان عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کردند. در همان زمان، خلبانان IAC 50 بیش از 64 نبرد هوایی را به عنوان بخشی از یک لشکر هنگ به یک سپاه انجام دادند. در 15 ژوئن 1951، سرگرد سرافیم ساببوتین از لشکر 324، سرهنگ ایوان کوژدوب، سه بار قهرمان اتحاد جماهیر شوروی، خود را متمایز کرد. در این روز، ساب‌باتین اولین جت هوایی را انجام داد و MiG-15 خود را با یک موتور از کار افتاده به Saber آمریکایی فرستاد.

    از دسامبر 1951، اولین دو لشکر هوایی جت چین در آسمان کره ظاهر شد و از مارس 1952، اولین بخش هوایی کره شمالی. آنها همراه با سپاه 64 وارد ارتش متحد هوایی شدند. پس از آن خلبانان چینی، کره شمالی و شوروی با هم جنگیدند. به همین دلیل است که آمریکایی ها اغلب میگ هایی را که سرنگون می کردند متعلق به اتحاد جماهیر شوروی می دانستند. در همین حال، نیروهای شوروی همچنان در نبردهای هوایی برتری داشتند. بر اساس اسناد آرشیو سپاه، نسبت تلفات شوروی و آمریکا در سال 1952 1:2,2 بود.

    سال بعد، 1953، تا 27 ژوئیه، نسبت تلفات نیروی هوایی ارتش شوروی و نیروی هوایی ایالات متحده در کره 1:1,9 بود. قبل از پایان جنگ، شش خلبان شوروی دیگر قهرمان شدند.

    نتایج مبارزات در "کوچه میگوف"

    به طور کلی، همانطور که توسط فرماندهی IAC 64 در گزارش نهایی به ستاد کل ارتش شوروی برای جنگ تاکید شده است، "عملیات رزمی فعال و شدید سپاه جنگنده از آغاز خصومت ها در کره تا پایان یک آتش بس، علیرغم برتری آشکار در نیروهای نیروی هوایی ایالات متحده، به آنها فرصتی برای انهدام اشیاء تحت پوشش اصلی نداد و خسارات قابل توجهی به دشمن در تمام شاخه های هوانوردی وارد کرد. نسبت کلی تلفات طرفین برای جنگ 1:3,4 به نفع نیروی هوایی شوروی بود.

    به گفته ستاد کل SA، خلبانان IAC 64 در طول خصومت ها 64 سورتی پرواز انجام دادند، در 300 نبرد هوایی شرکت کردند (1872 خلبان به سمت دشمن شلیک کردند) و 6462 هواپیمای نیروهای سازمان ملل (از جمله 1106 سابر) را سرنگون کردند. . 651 فروند دیگر هواپیمای دشمن (شامل 153 فروند سابر) با آتش توپخانه ضدهوایی سپاه سرنگون شد. در همان زمان، هوانوردی چین و کره شمالی (OVA) 40 سورتی پرواز انجام داد، در 22 نبرد هوایی شرکت کرد و 300 هواپیمای سازمان ملل (شامل 366 سابر) را سرنگون کرد.

    بر اساس اطلاعات دیگری که در قالب تاریخی سپاه 64 ارتش ارائه شده است، خلبانان شوروی 63 سورتی پرواز انجام دادند و در 229 نبرد هوایی شرکت کردند. 1790 فروند هواپیمای دشمن شامل 1309 هواپیمای جنگنده و 1097 فروند هواپیمای دشمن با آتش توپخانه ضد هوایی سرنگون شد. در نتیجه نبردهای هوایی، طرف شوروی 212 خلبان آمریکایی از جمله ACEs - فرمانده مشهور را دستگیر و سپس به چینی ها و کره شمالی تحویل داد.

    سرهنگ آرنولد از بال هوایی 531، سرهنگ دوم ماخورین، فرمانده بال هوایی 4 جنگنده، سرهنگ دوم هلر، ویت، سرگرد ریچاردسون و دیگران، فرماندهان اسکادران های هوایی بال های 51، 58 و 33. طرف شوروی 142 افسر (از جمله 126 خلبان)، 133 گروهبان و سرباز (تقریباً همه آنها در گورستان روسی در پورت آرتور دفن شده اند)، 335 هواپیما، 6 اسلحه و یک نورافکن بود. ارتش متحد هوایی (PRC و DPRK) 126 خلبان و 231 هواپیما را از دست داد.

    داده های طرف شوروی به طور قابل توجهی با منابع غربی متفاوت است. به گفته آنها در رویارویی

    نسبت میگ و سابروف تقریباً 1:1,5 به نفع میگ 15 تولید داخل بود.

    در طول جنگ کره، 51 خلبان شوروی با 22 پیروزی یا بیشتر تبدیل به خازن شدند. آنها صفحه باشکوهی در سالنامه جنگی هوانوردی روسیه نوشتند، از جمله: کاپیتان N. Sutyagin - 19 هواپیمای سرنگون شده دشمن، سرهنگ E. Pepelyaev -15، سرگرد D. Oskin و کاپیتان L. Shchukin - هر کدام 13، کاپیتان S. Kramarenko. - 12. 11 مبارزه در برابر سرهنگ دوم A. Smorchkov، سرگرد K. Sheberstov و M. Ponomarev، هر کدام 10 مبارزه در برابر سرگرد S. Bakhaev، کاپیتان میلاوشکین و G. Okhay، هر کدام 16 مبارزه در برابر کاپیتان های Suchkov و D. Samoilov. نتایج خلبانان آمریکایی کمتر است. موفق ترین آنها عبارتند از: کاپیتان جی. مک کانل - 15 هواپیما منهدم شده، کاپیتان جی. جبارا - 14، کاپیتان ام. فرناندز - 1 (به علاوه 13 در گروه)، سرگرد جی. دیویس، سرهنگ آر. بایکر - 8. دیگر 10 آمریکایی از 14 تا 40 مبارزه پیروز شده اند. و فقط XNUMX خلبان آس شد.

    در مجموع، به نوبه خود، در طول جنگ کره، 12 لشکر هوانوردی جنگنده شوروی (26 هنگ)، 4 لشکر توپخانه ضد هوایی (10 هنگ)، 2 هنگ هواپیمای جنگنده جداگانه (شب)، 2 هنگ نورافکن ضد هوایی، 2 بخش فنی هوانوردی و سایر واحدهای پشتیبانی از نیروی هوایی و پدافند هوایی ارتش شوروی و 2 هنگ هوانوردی جنگنده نیروی هوایی نیروی دریایی. برای انجام موفقیت آمیز وظیفه دولتی، در اتحاد جماهیر شوروی به 3504 سرباز 64 یعقوب جوایز و مدال اعطا شد. به عنوان بخشی از سپاه، 57 قهرمان اتحاد جماهیر شوروی در آسمان کره و چین جنگیدند که 22 نفر از آنها این عنوان عالی را در سال های 1951-1953 دریافت کردند.

    علاوه بر پرسنل ثابت، در IAC 64، سایر نظامیان ارتش شوروی به نمایندگی از ستاد کل، دستگاه مرکزی وزارت نیروهای مسلح، انواع نیروهای مسلح و انواع نیروها تحت آموزش و آموزش قرار گرفتند. در یک سفر کاری بودند در مجموع حدود 40 هزار پرسنل نظامی شوروی در جنگ کره شرکت کردند.

    خونریزی در کره در 27 ژوئیه 1953 با امضای توافقنامه آتش بس در پانمینچژون پایان یافت. موازی 38 دوباره کشور را به دو بخش متضاد تقسیم کرد. نه شمال و نه جنوب موفق به دستیابی نظامی به "یکپارچگی سرزمین مادری" بر اساس شرایط خود نشدند. این رویارویی تقریباً نیم قرن به طول انجامید.
    1. بارون رانگل
      بارون رانگل 25 ژوئن 2012 14:02
      +2
      недавно по каналу Дискавери показывали сюжет про аллею мигов, естественно подавалась с американской стороны, так судя по их высказываниям (это не мое мнение) они т.е. амеиканцы одержали полную победу над русскими самолетами, я не помню цифры, но я когда слушал хохотал, Сейборы по их мнению были в разы лучше наших Мигов, но тут же сами и оговорились что очень боялись летчиков которые умели воевать!
      вывод; когда у нас перестанут показывать всякую ахинею с америкаского ТВ?
      P.S. у меня был сосед летчик ( умер давно, ветеран ВОВ и этой войны) рассказывл мало но интересно!
      1. apro
        apro 25 ژوئن 2012 14:38
        0
        Хотел бы добавить лет 10 назад беседовал за стаканом с бывшим морпехом который воевал на той войне дед был в годах,их было батальон морской пехоты тоф мясорубка была жёсткая но правда это или приврал я подтвердить немогу кто нибудь знает?
  9. لتون
    لتون 25 ژوئن 2012 14:23
    +4
    Некоторые американские генералы считали, что атомное оружие необходимо применить. Причём не только на территории Кореи, но и в Китае и против СССР.

    Вот к вопросу о ПРО. Как только западные демократы и человеколюбы будут на 100 % уверены в невозможности получения ответного ядерного удара, они не задумываясь уничтожат миллионы наших граждан выдумав для этого какой-нибудь благородный предлог, а потом выяснится, что победителей не судят (как после бомбардировки Хиросимы и Нагасаки)
    1. بازیلیو
      بازیلیو 25 ژوئن 2012 15:25
      0
      Согласен. Может сразу уничтожать не будут, но будут постоянно намекать и припоминать "вы не сможете нас бомбануть, а мы вас сможем". РФ нужно делать и свое про и свое антипро
      1. apro
        apro 25 ژوئن 2012 15:40
        +2
        России необходимо делать СССР тогда точно нерыпнуться.
  10. رومن 3671
    رومن 3671 25 ژوئن 2012 15:48
    +3
    آمریکایی ها هنوز معتقدند که تلفات اف-86 صابر و میگ-15 1 به 10 است و نسبت نیروها در سالن 1 به 10 بوده است، یعنی سابر 10 فروند میگ 15 را به خود اختصاص داده است. درست است، در ویتنام، نسبت تلفات در نبردهای هوایی، به گفته منابع آمریکایی، حتی بیش از 1 هواپیمای آمریکایی برای 14 میگ ویتنامی بود. اما آنها با نیروی هوایی اسرائیل فاصله زیادی دارند، آنجا در سال 1982، در اولین جنگ لبنان، 81 هواپیمای سوری بدون تلفات سرنگون شدند.
    آمار جنگ هوایی کره از منابع مختلف


    Данные от: США/ СССР

    مجموع تلفات هواپیماهای سازمان ملل 2837
    تلفات جنگی هواپیماهای سازمان ملل 1097+271 *
    Боевые потери F86 Сэйбр 103 ? ХаХа! / 651+181 *
    تلفات جنگی B29 Superfortress 17/69
    تلفات جنگی F84 Thunderjet 18/ 186+27 *
    تلفات جنگی F80 Shooting Star 15/117+30 *
    تلفات جنگی F51 Mustang 12/28+12 *
    تلفات رزمی G.8 Meteor 5/ 28+7 *
    خلبانان آمریکایی نجات یافته (مقایسه با از دست دادن هواپیما جالب است
    - چه تعداد هواپیما باید در نبردها گم شوند، به طوری که از خلبانان بازمانده
    قادر به نجات بیش از هزار نفر) 1000++
    Saber Victories 810
    تلفات میگ ها از B29 16/0
    تلفات میگ از سابرز 792
    تلفات میگ 885/ 335+231 *
    مبارزه با ضررهای دیگران
    هواپیماهای کمونیستی 69
    تلفات غیر جنگی
    هواپیماهای کمونیستی 1800/~10+؟ *
    * شکل اول مربوط به اتحاد جماهیر شوروی، دومی مربوط به ارتش متحد هوایی چین و کره شمالی است
    چند سگ جنگی
    اولین پیروزی "کاملاً واکنشی". در 1 نوامبر 1950، واحدهای MiG-15 و F80 با یکدیگر ملاقات کردند. در همان زمان، خلبان خمینیخ با حمله از جهت خورشید، یک ستاره تیرانداز را ساقط کرد. آمریکایی‌ها واقعیت این ضرر را پنهان کردند و این امر را در آینده به عنوان یک قانون در نظر گرفتند. بسیاری از هواپیماهای سرنگون شده آمریکایی در گزارش ها به عنوان «به دلایل غیر جنگی از دست رفته» نشان داده شده اند.

    12 آوریل 1951 48 B29، تحت پوشش جنگنده ها، به پل در عرض رودخانه حمله کردند. یالوجیانگ آنها توسط 36 فروند میگ 15 شوروی ملاقات کردند. در این نبرد 9 بمب افکن سرنگون شدند. آمریکایی ها اعلام کردند که 3 فروند B29 مفقود و 7 فروند آسیب دیده و از 64.-72 مهاجم، 9 فروند میگ سرنگون شده به اضافه 6 فروند احتمالا سرنگون شده و 4 فروند دیگر آسیب دیده اند. در واقع همه میگ ها به فرودگاه بازگشتند.
    12 سپتامبر 1951 80 میگ توسط حدود 150 فروند F80 که درگیر حمله زمینی بین آنچو و پیونگ یانگ بودند، رهگیری شدند. 15 ستاره تیرانداز سرنگون شدند، 3 وسیله نقلیه شوروی آسیب دیدند.
    "سه شنبه سیاه". 30 اکتبر 1951 21 Superfortresses تحت پوشش حدود 200 F86 و F84 حمله به فرودگاه Namsi توسط 44 MiG رهگیری شدند. 12 فروند B29 و 4 فروند F84 سرنگون شدند، 1 میگ-15 در نبرد با F86 از دست رفت. بقیه B29 ها آسیب دیدند، اما توانستند فرار کنند، زیرا. عبور هواپیماهای شوروی از خط ساحلی ممنوع بود. آمریکایی ها به از دست دادن 8 بمب افکن اعتراف کردند.
    منبع: http://www.wio.ru/korea/korearus.htm
    Снимки фотопулемета МиГ-15 : враги в прицеле
    1. کیب
      کیب 25 ژوئن 2012 21:08
      0
      Вобще то ничего не понял из этих цифр, но вполне понятно что 1000 челенов экипажей не могли напдать из заявленных ими сбитых самолетов.
      Про корейскую войну в воздухе псал журнал "Крыля Родины" и очень давно
      И где в ваших цифрах Ил10 Як9 Ла11 Ту2?
      А с их стороны не вижу ТвинМустанг, Б25, Б26, Ферфлай, Блек Уидов?
  11. ام پیتر
    ام پیتر 25 ژوئن 2012 16:58
    0
    В видео чисто прозападник талдонит, называет КимерСена сталинским холуём. Падаль он.
  12. loc.bejenari
    loc.bejenari 25 ژوئن 2012 20:59
    0
    ну вообще то Ким Ир Сен был в первую очередь советским офицером
    а потом партия его направила на важную работу с которой он успешно справился да еще и перехитрил дедушку Сталина и прочих наших вождей
  13. آکساکال
    آکساکال 25 ژوئن 2012 21:04
    +2
    نقل قول از anchonsha
    История полна парадоксами... Японцы проглотили то,что США сбросили атомные бомбы на японские города и всецело поддерживают янки... Германия боготворит янки,хотя наибольший урон был нанесен в войне 1944-45 г.г. бомбежками США и мелкобритами Да и в настоящее время Грузия,люди которой себя мнят гордым народом, наплевали на свою гордость и живут во главе с Мишаней галстукоедом на подачки США... Элите плевать на все - была бы выгода сейчас. И гордость засунули себе в зад
    - Стокгольмский синдром. Тем больше мучаешь жертву, тем больше она тебя любит. Вывод - устроить грызунам геноцид миллиона на три, оставшийся миллион приобретет очень стойкий иммунитет к русофобии. Аналогично и с другими русофобскими странами.
    1. گور
      گور 26 ژوئن 2012 08:10
      0
      насчёт синдрома согласен.вот откуда идёт боготворение китайцев,а монголов особенно)))))))))))))))
  14. رومن 3671
    رومن 3671 25 ژوئن 2012 21:42
    +1
    Для Kibb. Все указанные вами типы самолетов: ТвинМустанг, Б25, Б26, Ферфлай, Блек Уидов, указаны в графе "Полные потери самолетов ООН", всего их 2837.Аналогично Ил10 Як9 Ла11 Ту2 указаны в графе боевые потери других
    коммунистических самолетов. Всего их 69. Понять очень просто, к сожалению таблица не получилась, поэтому пришлось все оформить дробью. В числителе американские данные, в знаменателе советские через плюс данные по Объединенной воздушной армии КНР и КНДР. С уважением!
  15. کیب
    کیب 25 ژوئن 2012 21:56
    0
    Роман, понял, но только про цифры, с таблицами и муня проблеммы бывают, но как могот составлять потери других комунистически самолетов 69 штук непонимаю - куда делись остальные?Или это только сбитые в воздухе?
  16. رومن 3671
    رومن 3671 25 ژوئن 2012 22:16
    +1
    Это сбитые в воздухе и уничтоженные на земле, из них 10 Ту-2, 40 Як-9, 6 Ил-10, 6 Ла-9/11, 5 По-2, 1 Ил-12, 1 Як-17.(http://www.airwar.ru/history/locwar/koreya/vicusa/vic_korea.html). Рекомендую книгу Леонида Крылова. Называется, кажется, "Сталинские соколы против летающих крепостей. Хроника воздушной войны в Корее" (http://www.chtivo.ru/chtivo=3&bkid=1343745.htm). Там достаточно подробно описаны бои, в том числе - упомянутый мухлеж амеров со своими потерями.
    Если Вам будет интересно-вот еще источники:
    http://www.airforce.ru/staff/ivanov/part2.htm
    http://www.airforce.ru/history/korea/index.htm
    http://www.airforce.ru/history/cold_war/zabelin/chapter5.htm
    http://www.airforce.ru/history/cold_war/mihin/index.htm
    http://www.airforce.ru/history/cold_war/minin/index.htm
    خالصانه!!!
  17. رومن 3671
    رومن 3671 25 ژوئن 2012 23:01
    +1
    یک نفر شلیک می کند و یکی می شمرد



    در نبردهای هوایی بر فراز قلمرو چین و کره شمالی، خلبانان شوروی بیش از 1300 هواپیمای دشمن را سرنگون کردند. علاوه بر این، چند صد هواپیمای دیگر نیز سرنگون شدند، که برخی از آنها از رسیدن به فرودگاه خود کوتاهی کردند، در هنگام فرود سقوط کردند یا به عنوان غیرقابل تعمیر نوشته شدند. در طول جنگ ما 345 میگ را از دست دادیم. خلبانان اتحاد جماهیر شوروی در بیشتر موارد با خیال راحت بیرون می‌روند و پس از درمان، و اغلب فقط یک معاینه پزشکی، به آرایش رزمی بازگشتند.

    در تلاش برای حفظ حرمت لباس و اعتبار متزلزل نیروی هوایی ایالات متحده، آمریکایی ها اطلاعاتی را در مورد تلفات خود و تلفات تخمینی هواپیماهای دشمن در جنگ کره منتشر کردند. در مقاله ای در این زمینه آمده است: «طبق برآوردهای تقریبی، نیروی هوایی ایالات متحده حدود 2000 هواپیما را در طول جنگ کره از دست داد (علاوه بر این، هوانوردی نیروی دریایی و تفنگداران دریایی بیش از 1200 هواپیما از دست دادند) و از دست دادن هوانوردی تعداد نیروهای زمینی به چند صد هواپیمای سبک می رسید. کمتر از نیمی از مجموع این تلفات مستقیماً در طول جنگ متحمل شد، بقیه هواپیماها به دلیل نقص مادی، تصادفات و دلایل دیگر از کار افتاد.

    نویسندگان این نشریه آسیب ما را (به طور طبیعی، شامل هواپیماهای هوانوردی کره شمالی و جمهوری خلق چین) در حدود 2000 خودروی جنگی تعیین کردند. و سپس نتیجه گیری کاملاً خیره کننده را دنبال می کند: "بر اساس تجربه خودمان، می توانیم فرض کنیم که طبق برآوردهای محافظه کارانه، دشمن حداقل 400 هواپیمای دیگر را در طول پرواز خود به پایگاه های خود از دست داده است (در اینجا مناسب است که بپرسیم: چرا اینطور است. در رابطه با هوانوردی ایالات متحده اشاره ای مشابه به آن داده نشده است؟ بالاخره، این کشور مجبور بود بسیار بیشتر به پایگاه های خود سفر کند و ده ها برابر بیشتر سورتی پرواز انجام داد). علاوه بر این، با توجه به تجربه جنگ جهانی دوم، می توان فرض کرد که دشمن در اثر سوانح و بلایای جنگی 1400 هواپیمای اضافی را در اثر تجهیزات جنگی از دست داده است (باز هم تلفات شما کجاست؟) شکست ها و دلایل دیگر.

    آمریکایی ها اعتراف می کنند که جنگ کره 4000 هواپیما برای آنها هزینه داشته است. و در این داده ها. با توجه به دستکاری های روش محاسبه باید شک کرد. اما حتی اگر این 4000 هواپیما را به وجدان نویسندگان محاسبات رها کنید، ناخواسته از خود این سؤال را می‌پرسید: چگونه ممکن است بیش از نیمی از تلفات ذکر شده، غیر جنگی باشد؟ خلبانان آمریکایی بسیار آموزش دیده بودند. زمان پرواز سالانه آنها بسیار بیشتر از نیروی هوایی هر کشوری در جهان بود، از جمله تقریباً دو برابر هنجارهای پرواز خلبانان شوروی. بخش مادی هوانوردی ایالات متحده نیز در سطح فنی بالایی قرار داشت.

    می توانم با اطمینان بگویم که تلفات غیر جنگی هوانوردی شوروی بیش از 10 هواپیما نبود. حتی اگر فرض کنیم که هوانوردی OVA دو برابر شوروی از دست داده است ، مجموع تلفات غیر جنگی ما از 30 هواپیما تجاوز نمی کند. شما باید یک "متخصص" اصلی باشید تا آنها را به تعداد زیادی تبدیل کنید - حدود 1800.

    در مورد تلفات غیر جنگی هوانوردی ایالات متحده که با توجه به مهارت های پروازی بالای خلبانان، قابلیت اطمینان هواپیما و تجهیزات خوب فرودگاه ها در مقیاس خود کاملاً خیره کننده هستند، چه می توان گفت؟ پشت همه اینها چیست؟ ظاهراً آمریکایی‌ها بدون اینکه خودشان مشکوک باشند، هنگام تجزیه و تحلیل کار خدمات امداد و نجات اضطراری خود چیزی را به زبان می‌آورند.

    هوانوردی و کیهان نوردی №2، 1991
    1. گور
      گور 26 ژوئن 2012 07:48
      -3
      и как эти миги умудрились так много сбить если из-за ограниченного колл-ва горючего они могли летать только в определённой зоне названой аллеей мигов.и опять из-за ограниченности горючего они не могли позволить себе затяжной воздушный бой.и весь мир знает о том ,что тактика заключалась в том чтобы внезапно атаковать выпустить боекомплект и выйти из боя таких боёв они себе позволить не могли.кроме того на сейберах был более совершенный прицел в чём сейберы на голову были выше.ну а если утверждаете что миги всё-таки могли себе позволить бои ну тогда думаю там были приделаны педали и путём активного вращения пропелера в ....... миги всё-таки учавствовали в боях.кстати есть факты сбития мигов на територии кнр влизи от баз,но случалось это после преследования мигов сейберами
      1. بارون رانگل
        بارون رانگل 26 ژوئن 2012 10:15
        0
        سعی میکنم جواب بدم!
        посмотрим вооружение миг-15 и F86 Сэйбр 103! вот и весь ответ!
        МИГ воружен пушками которые при попадании расколошмачивали плоскости в дрызг, крыля отрывали ,и самолет практически становился неуправляемым, и чем вооружен F86 Сэйбр 103, пулеметами, при попадании в плоскость оставались только дырочки! ни как не воиявшие на полет! я думаю только попадание в летчика или повреждение двигателя позволяло сбить МИГ!
        1. عروسک خراش دار
          عروسک خراش دار 12 جولای 2017 23:47
          0
          По этим дырочкам потом рвалось, сшестеренную крупнокалиберную батарею Сейбра называли металлорезкой.
          дырочки от 23мм пушек мига были хоть и в два раза больше размером но их было в 5 раз меньше, по ним не рвалось, 37мм пушка была совсем низкотемпной для маневренного боя и не была пристреляна вместе с 23мм
          Вооружение Сейбра было в разы эффективней по поражающей способности.
  18. رومن 3671
    رومن 3671 26 ژوئن 2012 10:41
    +1
    دیگو زامپینی، ایگور سیدوف
    اوگنی پپلیایف: بهترین از بهترین ها در آسمان کره

    برای پنجاه سال طولانی، جوزف مک کانل (ایالات متحده آمریکا، 16 پیروزی) به عنوان "بهترین از بهترین" خلبانی بود که تا به حال به آسمان کره رفت. با این حال، از سال 1994، در مورد سه خلبان شوروی که پیروزی های بیشتری نسبت به آمریکایی ذکر شده کسب کرده اند، شناخته شده است. اینها عبارتند از: نیکولای سوتیاژین (22 برد)، اوگنی پپلیایف (19) و لو شوکین (17). به هر حال، تجزیه و تحلیل دقیق داده ها نشان می دهد که اوگنی جورجیویچ پپلیایف، با این وجود، خلبانی بی نظیر در طول جنگ کره بود.

    قهرمان داستان ما، اوگنی پپلیایف، در سال 1918 در نزدیکی ایرکوتسک در خانواده یک ماشین کار به دنیا آمد. مانند بسیاری از بچه های شوروی در اوایل دهه 1930، ژنیا عاشقانه عاشق هوانوردی بود و هنگامی که خانواده پپلیایف در سال 1937 به اودسا نقل مکان کردند، او و برادر بزرگترش کنستانتین برای یک باشگاه پرواز محلی ثبت نام کردند، جایی که آموزش نظامی نیز دریافت کردند. در حوالی این زمان، یوجین با همسر آینده خود، مایا کنستانتینونا فایرمن زیبا آشنا شد.

    آس آینده بیشتر جنگ بزرگ میهنی را در یک سفر کاری طولانی در خاور دور گذراند (نیکلای سوتیاژین در وضعیت مشابهی قرار داشت). از دست دادن برادر بزرگترش نیز که در جنگ جان باخت، به گردن او افتاد. تنها یک بار، در سال 1943، یوجین موفق شد وارد ارتش شود، جایی که او در سورتی های شناسایی به عنوان بخشی از 162 IAP شرکت کرد. یک بار، Yak-7، به خلبانی Pepelyaev، مورد حمله جنگنده های فاشیست قرار گرفت. با وجود خسارت وارده، اوگنی موفق شد از تعقیب کنندگان خود دور شود و به پایگاه بازگردد. او اتفاقاً در جنگ کوتاه شوروی و ژاپن در سال 1945 شرکت کرد، جایی که او به نیروهای ژاپنی یورش برد و بمباران کرد و حتی یک بار هم با هواپیمای دشمن برخورد نکرد.

    در نگاه اول نمی گویید این افسر ساده آینده درخشانی دارد. اما، به هر حال، توانایی های برجسته پرواز و همچنین استعداد فرماندهی منحصر به فرد او مورد توجه قرار نگرفت و خلبان برای تحصیل در آکادمی نیروی هوایی فرستاده شد. در سال 1947، عروسی با مایا برگزار شد و در همان زمان، او به سمت معاون فرماندهی 196 IAP (324th IAD) منصوب شد. دو سال بعد این واحد مجدداً به جدیدترین هواپیمای جت MiG-15 مجهز شد. به زودی، سرهنگ دوم پپلیایف به طرز ماهرانه ای بر کنترل این دستگاه مسلط شد - درست در زمان انتصاب خود به عنوان فرمانده هنگ، که در اکتبر 1950 انجام شد. و در ژانویه 1951، یک سفر کاری به چین دنبال شد.

    پیروزی های اول

    یوجین قبل از شروع پروازها مجبور بود با فعالیت های سازمانی مرتبط با حجم زیادی از کار کارکنان و اجرای اسناد مختلف سر و کار داشته باشد.

    خلبان پس از کنار گذاشتن بوروکراسی، شروع به جبران زمان از دست رفته در طول جنگ بزرگ میهنی کرد و عزم فوق العاده ای را در نبرد نشان داد. در 20 مه 1951، 36 فروند MiG-15 (از IAP 196) با 28 سابر (اسکادران رزمی جنگنده 335 و 336 - / از این پس - BEI /) وارد نبرد شدند. Pepelyaev که خلبان MiG-15 N0715368 بود، سرانجام این فرصت را پیدا کرد تا توانایی های برجسته خود را به عنوان یک خلبان و تیرانداز نشان دهد. در این نبرد بود که حساب نبرد خود را باز کرد:

    سرهنگ دوم E.G. Pepelyaev "[20 مه 1951، حدود ساعت 15:08-15:09 به وقت پکن در طول نبرد هوایی با گروهی از سابرهای F-86] یک هواپیمای F-86 را از برد 500-600 متر شلیک کرد. در زمان شلیک گلوله هایی را دیدم که در هواپیمای سمت راست اصابت کرد و منفجر شد و پس از آن هواپیما از رول سمت چپ به سمت راست حرکت کرد.

    گلوله ها نه تنها به هواپیمای سمت راست سابر اصابت کرد، بلکه مهمات هواپیما را نیز گرفت (F-86A N49-1080، به خلبانی کاپیتان. تنها خدا می داند که نلسون چگونه توانست با سابر پر از آب خود به سوون برسد، جایی که هواپیما بلافاصله از بین رفت. نتایج این "جلسه" توسط نیروی هوایی ایالات متحده جمع بندی شد که "پیروزی مطلق" خود را در قالب سه فروند میگ که گفته می شود توسط کاپیتان D. Jabara سرنگون شده بود، اعلام کرد. وضعیت واقعی این است: در آن روز، IAP 335 تنها یک میگ (که توسط ستوان ارشد ویکتور نازارکین خلبان شد) را از دست داد که واقعاً چهارمین قربانی جابارا شد. دو هواپیمای آمریکایی به دلیل پیروزی های هنگ شوروی سقوط کردند: اولی توسط اوگنی پپلیف سرنگون شد و دومی (F-12,7A No23-196 به خلبانی کاپیتان ماکس ویل) - توسط کاپیتان نیکولای کیریسف.

    در 11 ژوئیه 1951، پپلیایف یک گروه 26 میگ 15 را برای کمک به 176 GIAP رهبری کرد که با نیروهای برتر دشمن (گروهی از هواپیماهای F-86 و F-80) وارد جنگ شد. اوگنی که قبلاً MiG-15bis N1315325 را هدایت می کرد، با رسیدن به موقعیت مطلوب برای حمله، از HP-23 آتش گشود. فاصله او با صابر رانده شده حدود 500-600 متر بود. همانطور که خود اوگنی جورجیویچ به یاد می آورد:

    سرهنگ E.G. Pepelyaev: "در همین نبرد، من سابر را تعقیب کردم و یک لحظه بود که سرعت مانور را کاهش داد، من یک چرخش را در زیر آن کامل کردم و آتش گشودم. تکه‌هایی از پوست از هواپیمای سمت راست سابر به پرواز درآمد و آن را مشاهده کردم. به شدت به سمت راست چرخید. یکی از خلبانانم گفت: "آماده!". من هواپیمای در حال سقوط را تعقیب نکردم، همانطور که نبرد ادامه داشت. خوب به یاد دارم که با خوشحالی فکر کردم که چگونه بعداً فیلمبرداری از یک تفنگ دوربین فیلمبرداری را نشان خواهم داد. به خلبانانم تا یاد بگیرند که چگونه تیراندازی کنند...<...>با دانستن اینکه توسط یک بالمن و کاپیتان V.A محافظت می‌شوم و بنابراین، نمی‌دانم. وینگمن من وارد گردش شد و به زودی او را ساقط کرد. ما حتی نتوانستیم لاریونوف را دفن کنیم - هواپیمای او در دریای زرد افتاد. و بلافاصله در "لحظه" من خطی به وجود آمد. از سمت راست وارد می شود و نازارکین ساکت است. متوجه شد که هیچ کمکی وجود نخواهد داشت خواهد رفت، زمانی برای پیروزی هوایی نیست و از ارتفاع هفت هشت هزار نفری ماشین را به دم انداخت. ابری در پایین، لبه بالایی حدود سه هزار است. من می روم و «سابر» بالای سرم به صورت مارپیچ می رود، اما مهارت خلبان کافی نیست، نمی تواند به من برسد. او در ابر پرواز کرد ، هواپیما را همانطور که می گویند در همان آب و به فرودگاه خود کشید ... "

    این بار F-86A N49-1297 (396th BEI) که توسط خلبانی به نام ریوز کنترل می شد و موفق به بازگشت به سوون شد، طعمه خلبان شوروی شد، اما هواپیما در هنگام فرود به شدت آسیب دید و سقوط کرد. ریوز به طور معجزه آسایی خراشیدگی نداشت که دو روز بعد هواپیمایش غیرقابل تعمیر بود. مثل همیشه، نیروی هوایی آمریکا اعلام کرد که این نتیجه یک "حادثه" بوده است.

    در نتیجه این نبرد، هواپیمای ستوان ارشد ایوان لاریونوف، بالدار پپلیایف، سرنگون شد. این تبدیل به نوعی "انتقام" از میلتون نلسون شد، که اولین قربانی یوگنی فقط 52 روز قبل شد: میگ لاریونوف توسط او سرنگون شد. در همان زمان، میگ خود پپلیایف توسط ستوان یک [مشابه عنوان "ستوان ارشد" که در روسیه پذیرفته شد] آلونسو والتر مورد حمله قرار گرفت، که به میگ پپلیاف آسیب رساند و دید که او در یک دم غیرقابل کنترل افتاده است، و در این مورد آرام شد. .
    به هر حال، داستان اوگنی جورجیویچ همه چیز را در جای خود قرار می دهد: ستوان اول گمراه شد، زیرا خلبان روسی می دانست که چگونه به یک دم نفوذ کند و سپس کاملاً آرام از آن خارج شود. ترفند جواب داد.

    ده روز بعد، پپلایف با ده ها استاد خلبان، هواپیماهای F-94 را که در نظم نبرد پرواز می کردند، رهگیری کردند. به گفته سرهنگ دوم پپلیایف:
    سرهنگ دوم E.G. پپلیایف "یک بار یک F-94 را در یک پیچ سرنگون کردم، دمش را زدم. در طول روز آنها پرواز کردند، مه بود، فرودگاه ما بسته بود. و آنها تقریباً به سمت خود موکدن پرواز کردند. فرمانده سپاه سرهنگ بلوف جوجه زد. زمانی که این گروه در راه بازگشت از فرودگاه ما عبور کرده بود، پرواز کرد. ما به هشت فروند F-94 رسیدیم، زمانی که آنها به خط ساحلی نزدیک می شدند. در واقع، من دیگر حق حمله نداشتم، زیرا آنها دیگر تمام شده بودند. دریای زرد را به کاپیتان بوکاچو سپردم، به طوری که او به چهار نفر جلو حمله کرد، و او به قسمت عقب حمله کرد. در صعود حمله کرد. من یک F-94 از پایین دادم - تراشه ها پرواز کردند، سپس من نه دیگر دنبالش نرو.بالا رفتم،نگاه می کنم، دیگری به سمت چپ می چرخد.و این که در یک پیچ، دمش را شکست، آنقدر که همه این تکه ها به داخل هواپیمای من پرواز کردند. من همچنان سرم را فشار می دادم. برای اینکه آن را پاره نکنم.اما لاشه هواپیما من را لمس نکرد.گروه F-94 متلاشی شد، خلبانان من متلاشی شدند، هر کدام به هدف خود حمله کردند. قبلاً بالای دریای زرد بود، بنابراین من بله من دستور می دهم که دعوا را تمام کنید. اگر نیم ساعت زودتر به من اجازه پرواز داده می شد، همه چیز می توانست متفاوت باشد <...> "
    در واقع خلبانان به اشتباه هواپیمای گرومن اف 94 اف پانتر (اسکادران 9 نیروی دریایی آمریکا) را با اف-311 اشتباه گرفتند. در نتیجه نبرد، طرف شوروی شش هواپیمای سرنگون شده را اعلام کرد. حداقل چهار پلنگ قربانی خلبانان شوروی شدند. یکی از دو پیروزی ادعا شده توسط Pepelyaev کاملا قابل اعتماد است: F9F-2B No123464، خلبان توسط سرگرد ریچارد بل (خلبان دستگیر شد). سربازان چینی همچنین بقایای سیگار کشیدن یک گرومن دیگر (سری شماره 109I405116) و همچنین جسد خلبان را کشف کردند - این "غنایم" کاپیتان بوریس آباکوموف بود. دو هواپیمای باقی مانده به آندری پوپکو تعلق گرفت. پس از این نبرد ، به پپلیف درجه سرهنگ اعطا شد ....
  19. رومن 3671
    رومن 3671 26 ژوئن 2012 11:03
    0
    شکار سابرز.

    در 6 اکتبر، در ساعت 9:51 صبح، اوگنی ده MiG-15bi از واحد خود را به نبرد هدایت کرد. آنها در هوا با 16 فروند هواپیمای دشمن (F-86A و F-86E) ملاقات کردند. این اتفاق در نزدیکی شهر Anju در منطقه رودخانه Cheongchong رخ داد. پپلیایف و جناح جدیدش، ستوان ارشد الکساندر ریژکوف، فوراً یک حمله پیشانی انجام دادند. این بار با مخالفت خلبانان 336 BEI "پرواز سبز" مواجه شدند. پپلیاف از فاصله 500 متری هواپیمای پیشرو دشمن را شلیک کرد. مشاهده دویدن های قرمز، دشمن را مجبور کرد که به شدت به سمت چپ بپیچد و سپس وارد شیرجه شود. در آن زمان دو فروند هواپیمای آمریکایی دیگر با خلبانی کاپیتان های آرتور اوکانر و گیل گرت به موقع به میدان نبرد رسیدند. اوکانر تیراندازی کرد و به هواپیمای پپلیاف آسیب جزئی وارد کرد، اما اوگنی همچنان توانست شرایط را به نفع خود تغییر دهد:
    سرهنگ E.G. Pepelyaev "... همانطور که اکنون همه چیز را به یاد می آورم - آن نبرد را به یاد می آورم ، سپس رهبر آن مرا کوبید ، چنین قطعه ای از ورودی هوا را پاره کرد ... من یک شماره قبل از جنگ در زرادخانه خود داشتم ، زمانی که دوستانم و من جنگیدم، انواع گزینه ها در جبهه، زمانی که آنها سعی می کنند پشت سر یکدیگر قرار بگیرند، این گزینه را داشتم: وقتی آنها ملاقات می کنند، یک چرخش جنگی را در یک جهت تعیین می کنم و سپس هواپیما را به سمت دیگری منتقل می کنم و دنبال می کنم. دشمن.و معلوم شد که وقتی از نوبت نبرد خارج می‌شود، خود را در دم او می‌بینم. همین‌طور بود. در لحظه واگرایی، صابرها به سمت راست رفتند و من کمی در امتداد افق دراز کردم. و یک چرخش رزمی را به سمت سابرها شروع کردم، اما به محض اینکه گام 40-50 به دست آوردم، از سمت راست پیچ به سمت چپ رفت و در پشت و کمی به سمت راست "صابر" رانده شد. جلوتر از من - کمی بیشتر از صد متر. من دستگیره را از خودم دور کردم و سعی کردم او را بگیرم. اما علامت هدف همیشه بالاتر از "صابر" است ، بله ، اضافه بار منفی m را می کشد. از کابین سپس من - زمان! - برگردانده شده به طوری که اضافه بار روی صندلی فشار داده شود - بهتر هدف بگیرید. به محض اینکه غلت زدم، او همین کار را کرد، اما من قبلاً روی فانوس او علامت هدف قرار دادم و از فاصله 130 متری، کمی به سمت راست، تقریباً زیر 0/4، شلیک کردم، یک پرتابه 37 میلی متری اصابت کرد. دقیقا پشت فانوس گپ - و «صابر» به زمین رفت. من او را دنبال نکردم - پس از چنین ضربه ای چیزی برای تعقیب وجود نداشت. "
    گیل گرت برای فرود F-86A No49-1319 که به شدت آسیب دیده بود، مجبور شد از تمام مهارت های خود استفاده کند. خلبان در ساحل دریای زرد فرود آمد و از آنجا با یک هواپیمای دریایی SA-16 تخلیه شد. باید گفت که اوکانر شجاعانه وینگمن خود را پوشاند، اما توسط چهار فروند MiG-15bi (176 GIAP) رهگیری شد. رهبر این چهار نفر، سرگرد کنستانتین شبرستوف، به F-86E No 50-671 که توسط اوکانر خلبانی می شد، آسیب جدی وارد کرد. با یک سیستم هیدرولیک شکسته، آمریکایی همچنان موفق شد به مواضع نیروهای سازمان ملل برسد، جایی که او فوراً بیرون رانده شد. چند ساعت بعد، پپلایف یک سابر دیگر (F-86A No 49-1267، 334th BEI) را ساقط کرد. این پیروزی پنجمین پیروزی در حساب خلبانی بود که از آن لحظه به شایستگی یک آس در نظر گرفته شد. آمریکایی ها با پیروی از رویه سنتی خود، این ضرر را به عنوان «عیب موتور» یادداشت کردند.

    کمی بعد، صابر گرت پیدا شد که پپلیاف را سرنگون کرد. یک گروه ویژه به رهبری مهندس V.A. Kazankin، بدنه هواپیما را به دو قسمت تقسیم کردند که از قضا روی کامیون های Studebaker ساخت آمریکا بارگیری شد. علاوه بر این، این ماشین‌ها راه طولانی در پیش داشتند: تمام شب بعد، بمب‌افکن‌های سبک B-26 آمریکایی موفق نشدند آنها را نابود کنند. صبح روز بعد آنها از یالوجیانگ عبور کردند و یک توقف دو روزه در آنتونگ کردند، جایی که خلبانان شوروی، که در میان آنها پپلیاف بود، سرانجام توانستند دشمن هوایی خود را به درستی ببینند. در پایان، سابر به TsAGI منتقل شد، جایی که آخرین جنگنده آمریکایی مورد مطالعه دقیق طراحان و مهندسان قرار گرفت. اوگنی پپلیایف که پیش از این پنج پیروزی در حساب خود داشت، به "هفتمین آس شوروی" در آسمان کره تبدیل شد.

    ده روز بعد، در 16 اکتبر، خلبانان IAP 196 برای نجات همکاران خود پرواز کردند - خلبانان تازه کار چینی که درگیر نبرد با آمریکایی ها شدند. در این نبرد هوایی، Pepelyaev در واقع به هواپیمای F-80A No 100-86 در فاصله نزدیک (از فاصله 49-1147 متر) آسیب رساند (خلبان - ستوان اول نیکلاس کوتک، 336th BEI). بر فراز قلمرو کره جنوبی، آمریکایی مجبور به ترک سابر شد که مخازن سوخت آن آسیب دیده بود. در 28 اکتبر ، اوگنی یک سابر دیگر را اعلام کرد ، اما این بار خلبان واقعاً اشتباه کرد: طبق داده های رسمی ، نیروی هوایی ایالات متحده در آن روز هیچ خسارتی متحمل نشد.
  20. رومن 3671
    رومن 3671 26 ژوئن 2012 11:19
    +1
    خط شانس

    در 8 نوامبر 1951، دوباره یک دوره موفقیت آمیز برای یوگنی پپلایف فرا رسید: در آن روز، خلبان دو هواپیمای آمریکایی را منهدم کرد. در ساعت 12:40 پپلایف که شخصاً بیست میگ را در ارتفاع 7000 متری پیونگ وون هدایت می کرد، متوجه چهار فروند اف-86 سابر شد که حتی از حضور خلبانان شوروی در هوا بی خبر بودند. یوجین نمی توانست چنین فرصتی را از دست بدهد: خط در محدوده نقطه خالی (از فاصله 150 متری) و F-86A شماره 49-1338 (334th BEI، خلبان - کاپیتان چارلز پرات، ناپدید شد) به سادگی در هوا منفجر شد.

    سرهنگ E.G. Pepelyaev: "من این سابر را شلیک کردم به طوری که در هوا از هم پاشید. در اثر انفجار گلوله متلاشی شد. ابتدا قطعاتی از پوست آن از هواپیمای سمت راست پرواز کرد و سپس دم و بال آن پرواز کرد. صابر ناگهان چرخید. درست پایین، یکی از خلبانان من گفت: "عالی است!" من پاسخ دادم: "ببین چگونه باید شلیک کنی!"

    در غروب همان روز، خلبانان 324 IAD یک RF-80 را در جریان پرواز شناسایی خود رهگیری کردند. این هواپیما توسط شوتینگ استارز و سابرز اسکورت شد. پپلیاف RF-80A را که توسط کپیتال دنیس هیل هدایت می شد، پرتاب کرد. آمریکایی به نحوی به دریای زرد رسید و از آنجا بیرون رفت. در مرحله بعد، یوجین به Saber F-86A ستوان اول دیوید فریلند (336th BEI) حمله کرد، اما پس از اینکه خلبان ماشه را فشار داد، معلوم شد که مهمات تمام شده است. در این موقعیت ، یک بالدار به کمک پپلیف آمد - ستوان ارشد الکساندر دیمیتریویچ ریژکوف ، که با استادی آمریکایی را ساقط کرد (فریلند منجنیق شد و بعداً با موفقیت تخلیه شد). البته طبق اعلام نیروی هوایی آمریکا، یک هواپیما در دنیا با "از کار افتادن موتور" وجود داشت، بیشتر ... در این نبرد یک هواپیمای دیگر آمریکایی سرنگون شد: F-80S (خلبان جروم واک). این بار شانس به کنستانتین شبرستوف (176 GIAP) لبخند زد. طرف شوروی نیز تلفاتی داشت: الکسی ترابین، که اخیراً به IAP 196 رسیده بود، درگذشت. هواپیمای او توسط ویلیام ویسنر، که پانزده پیروزی هوایی در جنگ جهانی دوم و پنج پیروزی ادعایی در کره داشت، سرنگون شد.)

    تقریباً سه هفته گذشت و در 27 نوامبر، پپلایف F-80S رافائل دو بریل را که ناپدید شد، سرنگون کرد. روز بعد، 28 نوامبر، در عرض چند دقیقه، خازن شوروی با دو پیروزی دیگر دوباره پر کرد: F-86A شماره 49-1166 ستوان اول الریزر و F-86E شماره 50-673 ستوان یکم دیتون راگلند. هر دو خلبان از 336 BEI). در نتیجه نبرد، ریزر با هواپیمای خود توانست خود را به سوون برساند، اما راگلند خوش شانس نبود: او مجبور شد هواپیما را ترک کند و اسیر شد. خوب، نوعی تسویه حساب: بالاخره راگلند فقط چند دقیقه قبل از شکستش، هواپیمای ستوان ارشد آلفی داستایوفسکی را سرنگون کرد.

    روز بعد، Pepelyaev در واقع F-86A No 48-301 را به انبوهی از فلزات ضایعاتی تبدیل کرد: هواپیما به سختی خود را به پایگاه کیمپو رساند.

    بخت و اقبال آس شوروی در 1 دسامبر 1951 به اوج خود رسید. در آن روز، بر فراز پیونگ یانگ، او F-80C شماره 49-855 ستوان اول توماس مونتز (اسکادران جنگی بمب افکن 35، بال جنگی بمب افکن 8) را که به اسارت درآمده بود، ساقط کرد. پپلیاف خلبان MiG-15bis NЊ 1815399 "Red 899" بود. در آن نبرد، یکی از خلبانان، ویکتور موراویف، دومین "ستاره تیرانداز" را ساقط کرد: F-80S ویلیام ووماک (35th BAB / اسکادران جنگی بمب افکن /، خلبان درگذشت).

    آغاز ژانویه 1952 برای IAP 196 با نبردهای هوایی شدید علیه سابرها مشخص شد. از چهار "سابر" ادعا شده توسط حساب رزمی یوگنی، در واقع، تنها دو مورد سرنگون شدند. در 7 ژانویه 1952، در ساعت 8:38 صبح، هجده MiG-15 bis از آنتونگ بلند شدند و به سمت جنوب حرکت کردند. نه دقیقه بعد، هواپیماها از قبل بر فراز آنجو بودند، جایی که نبرد شدید با چهل سابر از 51 BKI درگرفت. در ارتفاع 9000 متری، پپلیف موقعیتی سودمند از کنار خورشید گرفت و از آنجا با سرعت تمام به سمت گروهی از سابرها شیرجه زد. یک انفجار توپ در فاصله 230 متری از قربانی کافی بود تا F-86E No50-651 (25th BEI) آتش بگیرد و در نهایت منفجر شود. خوشبختانه خلبانی که آن را هدایت کرد - ستوان یکم چارلز استال (Charles E. Stahl) توانست قبل از انفجار هواپیما را ترک کند، اما مدتی پس از فرود او توسط چینی ها دستگیر شد. نتیجه کلی دیدار هوایی با سابرها مساوی است، زیرا یکی از آمریکایی ها، کاپیتان جان هرد، موفق شد میگ کاپیتان بوریس آباکوموف را ساقط کند. روز بعد ادامه دوئل هوایی بود: و دوباره Pepelyaev به طور جدی به F-86E شماره 51-2742 (25th BEI) آسیب رساند که خلبان آن به بیرون پرتاب شد. آخرین پیروزی آس اتحاد جماهیر شوروی بر سابر، که توسط آمریکایی ها ثبت نشده بود، در یازدهم رخ داد. چهار روز بعد، اوگنی برای آخرین بار با یک ماموریت رزمی به آسمان کره رفت و در 11 ژانویه، 20th IAP به میهن خود بازگشت.

    کمی بعد، در 22 آوریل، نیکولای شورنیک، که در آن زمان رئیس شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی بود، ستاره طلایی را به سرهنگ پپلایف اهدا کرد. این جایزه نشان داد که صاحب آن عنوان شایسته قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را نیز دریافت کرده است.

    آس بی رقیب در طول جنگ کره

    بنابراین، می بینیم که از نوزده هواپیمای اعلام شده، از دست دادن پانزده فروند در آرشیو نیروی هوایی و نیروی دریایی ایالات متحده ثبت شده است. با مقایسه داده های طرفین در مورد خلبانانی که بیش از 16 پیروزی به دست آوردند (D. McConnell، N. Sutyagin و L. Shchukin)، می توان نتیجه گرفت که تعداد پیروزی های واقعی برای آمریکایی به سیزده می رسد، برای Sutyagin - سیزده مورد از آنها. بیست و دو [طبق مقالات نویسنده دیگو زامپینی]، در حالی که شوکین یازده (از هفده مقاله اعلام شده) دارد. از نوزده نفر اعلام شده، تعداد کل پیروزی های واقعی اوگنی پپلیایف پانزده است. بنابراین معلوم می شود که این اوگنی پپلیایف بود که آس بی نظیر در طول جنگ کره بود:

    جدول شماره 1: پیروزی های ادعایی و واقعی هوایی اوگنی جورجیویچ پپلیایف (فرمانده 196 IAP IAP 324)

    تاریخ
    هواپیما
    نوع هواپیمای سرنگون شده
    خلبان
    بخش نیروی هوایی

    20.05.1951
    MiG-15bis NN 0715368
    F-86A شماره 49-1080
    میلتون نلسون (*)
    335 BEI نیروی هوایی ایالات متحده

    11.07.1951
    MiG-15bis NN 1315325
    F-86A شماره 49-1297
    ریوز (*)
    336 BEI، نیروی هوایی ایالات متحده

    21.07.1951
    MiG-15bis NN 1315325
    F9F-2B شماره 123464
    ریچارد بل (اسیر)
    311th WME، تفنگداران دریایی، نیروی دریایی ایالات متحده

    21.07.1951
    MiG-15bis NN 1315325
    F9F
    خلبان ناشناخته
    تفنگداران دریایی، نیروی دریایی ایالات متحده (**)

    6.10.1951
    MiG-15bis NN 1315325
    F-86A شماره 49-1319
    گیل گرت
    336 BEI، نیروی هوایی ایالات متحده

    6.10.1951
    MiG-15bis NN 1315325
    F-86A شماره 49-1267
    خلبان ناشناس
    334 BEI، نیروی هوایی ایالات متحده

    16.10.1951
    MiG-15bis NN 1315325
    F-86A شماره 49-1147
    نیکلاس کوتک (*)
    336 BEI، نیروی هوایی ایالات متحده

    28.10.1951
    MiG-15bis NN 1315325
    F-xnumx
    خلبان ناشناخته
    نیروی هوایی ایالات متحده (**)

    8.11.1951
    MiG-15bis NN 1315325
    F-86A شماره 49-1338
    چارلز پرت (مفقود شده)
    334 BEI، نیروی هوایی ایالات متحده

    8.11.1951
    MiG-15bis NN 1315325
    RF-80A
    دنیس هیل (*)
    اسکادران شناسایی تاکتیکی پانزدهم، USAF

    27.11.1951
    MiG-15bis NN 1315325
    F-80C شماره 49-531
    رافائل دوبریل (مفقود شده)
    35th BAB، نیروی هوایی ایالات متحده

    28.11.1951
    MiG-15bis NN 1315325
    F-86A شماره 49-1166
    الریزر (*)
    4 BKI، USAF

    28.11.1951
    MiG-15bis NN 1315325
    F-86E شماره 50-673
    دیتون راگلند (تسخیر شده)
    336 BEI، نیروی هوایی ایالات متحده

    29.11.1951
    MiG-15bis NN 1315325
    F-86A شماره 48-301
    خلبان ناشناس
    334 BEI، نیروی هوایی ایالات متحده

    1.12.1951
    MiG-15bis NN 1815399
    F-80C شماره 49-855
    توماس مانتز (تسخیر شده)
    35th BAB، نیروی هوایی ایالات متحده

    6.011952
    MiG-15bis NN 1315325
    F-xnumx
    خلبان ناشناخته
    نیروی هوایی ایالات متحده (**)

    7.01.1952
    MiG-15bis NN 1315325
    F-86E شماره 50-651
    چارلز استال (اسیر)
    25 BEI، نیروی هوایی ایالات متحده

    8.01.1952
    MiG-15bis NN 1315325
    F-86E شماره 51-2742
    خلبان ناشناس
    25 BEI، نیروی هوایی ایالات متحده

    11.01.1952
    MiG-15bis NN 1315325
    F-xnumx
    خلبان ناشناخته
    نیروی هوایی ایالات متحده (**)
    (*) = منابع آمریکایی از دست دادن این هواپیما را به دلایلی غیر از سرنگونی میگ 15 نسبت می دهند.
    (**) = برنده های ادعا شده که مستند نیستند.

    پس از جنگ، در سال 1954، پپلایف وارد آکادمی ستاد کل نیروی هوایی شد، که در سال 1958 از آنجا فارغ التحصیل شد. خلبان به انجام وظایف فرماندهی در یگان های مختلف ادامه داد و همچنین بر میگ-19 و سو-9 تسلط یافت. در یکی از پروازها او مجروح شد و به همین دلیل دیگر قادر به پرواز با جنگنده ها نبود. این در سال 1965 بود. پس از آن، Pepelyaev به عنوان مهندس ارشد به TsAGI نقل مکان کرد و تا زمان بازنشستگی خود در سال 1986 در آنجا کار کرد. در زمان نگارش این مقاله (2009)، اوگنی جورجیویچ 91 ساله است. او با همسرش مایا، دخترش النا و نوه اش در مسکو زندگی می کند.
  21. باگنو
    باگنو 26 ژوئن 2012 20:10
    -2
    бедная корея.... и за что ей такие напасти.... пора валить краснопузых... отродье рода человеческого....
  22. بوگور
    بوگور 27 ژوئن 2012 11:24
    0
    Побольше бы таких воинов в небе - тогда нашей авиации нечего и некого бояться. Я просто обалдел - вытягивает из кабины, а он взял и перевернулся.... И минус в плюс превратил.... Это ж надо.....
    А видео по теме прикольное. Если их товарищ господин МакАртур был такой крутой, то зачем просил об использовании ЯО? Значит, уже аргументов не было!
  23. جوجه تیغی
    جوجه تیغی 29 ژوئن 2012 15:35
    0
    кто дал этому пин.... совскому отпрыску право называть СТАЛИНА паханом .
  24. گور
    گور 30 ژوئن 2012 09:28
    +1
    ну да и больше всё это напоминает обычные байки.вот все эти художественные пропагандистские рассказы кто-то может подвердить?нет не может.что касаемо пушек на мигах,то сейбер имел 6 пулемётов 50 каллибраи буквально крошил цели.или сказав что пулемёт делал дырочку думает что сказал что-то умное?или может миг невозможно было пробить из пулемёта?да одна пуля попавшая в двигатель могла вывести самолёт из строя.кроме того ссср как-бы и не чём гордиться участием в этой войне.так как именно ссср и развязал эту войну ,а потом маскировала своих лётчиков под китайцев))))))))))))))кроме как трусостью советского руководства я это назвать не могу.в открытую побоялись,а в подлуюю подставляя китайцев да всегда пожалуйста.типа никто не догадывался чьи там лётчики летают))))))))))))))
    1. عروسک خراش دار
      عروسک خراش دار 13 جولای 2017 03:38
      0
      Развязал войну не СССР а американское марионеточное южнокорейское правительство, когда наряду с провокациями стало осуществлять геноцид корейцев на о.Jeju-do. В той войне гордиться есть чем даже китайцам, которые в 1951г отбросили этих "полицейских" от советского Владивостока и своих границ. Ю.Корея до 1984 была отсталой криминальной дырой, хуже места в мире просто не было.
  25. Region-25.rus
    Region-25.rus 29 جولای 2012 10:20
    0
    Хм...такое впечатление что дядечка-ведущий и вся братия создавшая сей "шедевр" проплачена длинным долларом -
    -американцы "пушистые зайки" без которых победа во 2-й Мировой была бы невозможна!
    -МакАртур по полной лажанувшийся на Тихом Океане - "величайший полководец"
    -героические солдаты со "звездами и полосами" - одним махом семерых побивахом.....
    -Сталин - пахан, величайший злодей в истории

    Явно фильмец да и вся программа создается на денежки одной или нескольких забугорных организаций так вольготно устроившихся в нашей стране! Большой минус фильму!!!!!
  26. ویتالیویچ
    ویتالیویچ 29 مرداد 2012 17:13
    0
    и смотреть пере хотелось после вступительных слов этого педераста!!!
  27. بطور قطع اظهار داشتن
    بطور قطع اظهار داشتن 11 ژانویه 2014 16:12
    +1
    Американцы называли эту войну "полицейской операцией", утверждали что за время её осуществления
    уничтожили миллионы "врагов" южнокорейской демократии. На самом деле войну проиграли по всем категориям. Смерть И.В.Сталина вообщем послужила возможностью избежать США и ООН надвигающегося позора.